Katılan sanatçı listesinden, kitleleri bir araya toplama kaygısı hemen anlaşılan Masstival, eğlenceye Cuma akşamı Teoman'la başladı. Canlı performanslarını takip etmeyi üzülerek bıraktığım Teoman'ın geri dönmesine çok sevindim; bu Teoman'ın uzun zaman sonraki en iyi performansıydı. Türkiye'nin en iyi şarkı sözü yazarı ve performansçılarından birinin kendini yeniden bulması umut verici.

Masstival'in Cumartesi günündeki asıl amacım ana sahnedeki gruplardan çok, Dream TV sahnesindeki grupları takip etmekti. Orada çalacak grupların beni daha çok şaşırtacağına inanıyordum. Ancak organizatörler bu sahneyi herhalde meraklısı bulsun diye düşünerek ormanın içine yerleştirmişler; bulmak için mekan içinde baya dolaşmak zorunda kaldım. Festivalin ilk konseri Dream TV sahnesindeki The Revolters'dı. Kendilerini The Block Party ve Franz Ferdiand gibi grupların takipçisi olarak gösteren bu grup bence sahne için daha çok çalışmalı. Bir de hep onlarla çalışacak bir ses teknisyenine ihtiyaçları var. Kendilerini bir kere Peyote'de dinleme şansım olmuştu. Bence o performansları bundan çok daha iyiydi. Büyük sahnede çalmak kolay bir şey değil, hele de boş bir alana çalıyorsanız. Dengeleri bulmakta oldukça zorlandıkları kesin ama bence bu onlar için iyi bir deneyim oldu. Onlarla ilgili en çok hoşuma giden şey, bu tarzda bir şeyler yaptığını iddia edenlere göre çok daha ileride olmaları. Kendilerini takip edenlere canlı performans konusunda da ilerleme göstererek cevap vermelerini bekliyorum.

Dream TV sahnesindeki bir sonraki grup TNK'ydı. Ancak öğrendik ki Ankara'dan gelirken yolda trafik kazası geçirmişler. Grubun durumu genel olarak iyi olsa da basçı Basri Hayran'ın durumu baya kötüymüş. Hepsine geçmiş olsun. TNK 2005'de çıkardıkları Sıra Bizde EP'sinin kalitesiyle dikkatleri üzerine çekmişti. Kendilerini canlı dinlemeyi çok istiyordum; en kısa zamanda aramıza dönerler inşallah.

TNK sahneye çıkamayınca sıra Masstival'in en çok beklenen ismine geldi. Son bir kaç ayda internet ortamında en çok konuşulan, bir kez bile konser vermeden, sadece üç parça ve bir videoyla bir kaç albüm yapmış müzisyenlerden daha çok ismi bilinen Yasemin Mori sahneye çıktı. Alanis Morissette'i bir kenara koyarsak, bence Cumartesi gününün en enerjik ve seyirciyi yakalayan performansı onunkiydi. "Aslında Bir Konu Var", "Kuzgun" ve "Aptal" dışında kimse diğer parçalarını bilmiyordu ama o kendini sonuna kadar izletti ve "Sen daha önce nerdeydin?" dedirtti. Heyecanı her halinden belli olan şarkıcının müthiş bir performans gösterdiğini söyleyemem ama ilk konser için benim beklemediğim kadar iyi olduğunu söylemeliyim. Hepsini değil ama bazı parçalarını da çok beğendim. Albümünü, artık bir zahmet çıkarsa, mutlaka almak lazım. Kendisiyle gelecek hafta hem bu konseri hem de albümünü detaylı olarak konuşmak için sözleştik. Sabırsızlıkla bekliyorum.

Yasemin Mori'nin ardından benim son zamanlardaki favori grubum Mira vardı. Ancak Mira bir türlü seyirciyle iletişim kuramadı. Tam toparlanıyorlar derken de bu sefer de ses sisteminin azizlikleri başladı. Bu herhalde solist Miray Kurtuluş'un şansızlığı olsa gerek. Balans konserlerinde de benzer sistem problemleri yaşamışlardı. Bir de, ben kendilerinin mutlaka gece sahne almaları gerektiğini düşünüyorum. Müzikleriyle çok daha uyumlu bir ambiyans yakalayabiliyorlar.

Mira'dan sonra kendimi Stereophonics'e kadar nadasa bırakmaya karar verdim. Bu sırada ana sahnede Duman, diğer sahnede ise Öztürk vardı. Ancak ikisini de dinlemedim çünkü o sırada tanıdığım insanların Masstival'le ilgili şikayetlerini dinlemekle meşguldüm. En büyük şikayet, fiyatların ne kadar pahalı olduğuydu. Bir günlük festival bileti 100 YTL, bira 6 YTL, yemek desen bir o kadar... Birçok kimse Masstival'i yazın ilk festivaliyle karşılaştırıyordu. Yemeklerin pahalı ve kalitelerinin çok da iyi olmadığını kabul edebilirim ancak bilet fiyatları konusunda haksızlık yapıldığını düşünüyorum. Kimse bu paraya bir günde 11-12 müzisyeni dinleyemez; hele ki bunlardan ikisi Stereophonics ve Alanis Morissette ise.

Neyse ara çabuk geçti ve Stereophonics sahneye bomba gibi çıktı. Hiç beklemediğim, çok sert bir sound ile giriş yaptılar. O kadar aptallaştım ki parçanın ne olduğunu bile hatırlamıyorum. Düşünebildiğim ilk şey herhalde konser tarihini karıştırmış olduklarıydı çünkü 30 derecelik İstanbul sıcağına deri ceketle çıkmışlardı. Evet anlıyoruz, adamlar rock star ama bu nasıl bir mazoşistliktir ki karizma uğruna kendilerine bu kadar acı çektiriyorlar. Bu rock star efendiler ilk 3-4 parçayı bir makine edasıyla çaldıktan sonra nasıl bir ortama geldiklerini ve kimsenin parçalarını bilmediğini anladılar. Ben başlangıçta adamlar iyi çalıyor ama enerjileri yok seyirciyi yakalayamadılar diye düşünüyordum ama bunun böyle olmadığının en güzel örneği "Have a Nice Day" isimli parçada yaşandı. Parçanın sonunda nakarat bölümünün hep bir ağızdan söylenmesini isteyen Kelly Jones'un "Haydi!" işaretine seyirci "Heeeeey!!!" diye karşılık verdi. Yılmayan Jones, bir daha aynı cevabı alınca, artık konserin bir yere varamayacağı inancı benim içime kesinlikle yerleşmişti. Konserin en güzel yeri Jones'un tek başına söylediği "Maybe Tomorrow" oldu bence. Böylece üst üste 5 albümüyle İngiltere'de 1 numara olan bir grubu ağırlamış olduk. Geldikleri için teşşekkür ederiz. İnşallah başka bir ülkede tekrar seyredip seyircili performanslarını görme şansım olur.

Festivalin diğer fotoğrafları için Galeriler bölümümüze bakabilirsiniz.


8 Temmuz 2008

sayı:26