Bir sosyal sorumluluk projesi olarak start alan Koç Fest, üçüncü yılında Hayko Cepkin ve Şebnem Ferah'la Mersin, Konya, Erzurum gibi 13 ili kapsayan bir turnenin ardından, projenin son ayağı olan İstanbul'da 1 Haziran'da Parkorman'da gerçekleşti.

Açıkçası başta herkesin ücretsiz olarak katılabileceği bu organizasyonun akıbetinden biraz şüpheliydim. Ancak gördüğüm kadarıyla yanılmışım. Kapıların 22.00'dan itibaren kapandığı ve içeriye alımın durdurulduğu organizasyonda güvenliğin içeri alımlarda özel bir seçim yapıp yapmadığını bilemiyorum ama dediğim gibi, eğer bir sorun yaşanmışsa bile en az biletli organizasyonlar kadar yaşanmıştır; hepsi bu.

Hayko Cepkin hayranlarının sanatçının klonu halinde takılmasının dikkatimi çektiği gecede, Hayko'nun performansı muhteşemdi. Kendisini daha önce Balans'ta defalarca dinlemiştim ama büyük konserin yeri bir başka oluyormuş demek. Kendimizi adeta bir korku filmine gelmiş gibi hissettik. Hayko son beş dakikadan geriye saymaya başladı ürkünç bir ses tonuyla. Senfonik bir intro ve izlerken tüyleri ürperten barko görüntüleri ile teaserli bir konseptle başladı konser. Zaten uzun yıllar tiyatroyla uğraşmış olan Hayko kesinlikle işini çok iyi biliyor. Elemanlarıyla birlikte beyazlar içerisinde sahne alan Hayko, yine mikrofondan kan fışkırtmayı ihmal etmedi. Merak etmeden geçemiyorum; acaba Hayko, turne boyunca on dört adet farklı beyaz kostüm mü giydi yoksa yıkayıp ertesi güne kuruttu mu? Bunu kesin soracağım!

Bu arada, izleyiciyle daima arasında bir mesafe bırakmayı uygun bulan Hayko, bu kez kendi sınırlarına göre epey bir iletişim içindeydi. Bir ara sahnenin önünde kendisine hareket çeken izleyenlere posta koydu; kim bilir onu bu derece kızdıracak kadar ne yaptılar? Davulcusu ameliyat olan Hayko, drum machine kullandı ama bu durum başarılı bir performans sergilemesine engel olmadı.

Ve Şebo sahnede! Sahnede ayrı bir ışığı olduğunu düşündüğüm Şebnem Ferah gerçekten inanılmazdı. Daha önce defalarca izledim kendisini ancak onu hiç bu kadar gülerken görmedim. Yüzünden tebessüm bir an eksik olmadı. Hatta bir ara gaza gelip bateri bile çaldı. "Gittiğimiz her yerde çok güzel ağırlandık ama evde ve İstanbul'da olmak gibisi yok," diyen Şebo gerçekten evini çok özlemiş ve bileğinin hakkıyla başarılı bir şekilde son bulan turnenin son ayağı olan İstanbul'da en çok kendisinin eğlenmeyi hak ettiğini düşünmüş olsa gerek. Zaten kendisi konserden sonra özel konukları için bir after party vererek bu görüşümün sağlamasını da yapmış oldu. Bu arada katılımcıların da hakkını yememek lazım, inanılmaz bir enerjileri vardı. Şebo hiç bir şey yapmadan öylece sahnede otursa konser yine gerçekleşebilirdi, zira katılım inanılamazdı.


Temmuz 2008

sayı:25