George Clooney iki kiliseye - film ve futbol - bağlı ve Leatherheads'de ikisine birden tapıyor. Komedi kılığındaki film, yaşamda uyguladığımız kurallar üzerine, derme çatma bir tartışma. Clooney, medya ve politika hakkında sağduyulu meditasyonlar olan Confessions of a Dangerous Mind ve Good Night and Good Luck'tan sonraki üçüncü yönetmenlik girişiminde, şenlikli bir film partisi veriyor. Ya da gerçekten bunu yapıyor mu?

Leatherheads'in ikinci adı, Yalnızca Sevdiğimiz Şeyleri Öldürürüz olabilirdi. Clooney, 1925 civarındaki futbol, Ulusal Futbol Ligi'nin gelişimi, cirolar ve açlıkla boğuşan nice ülkeyi kurtarabilecek miktardaki kontrat paralarından parlak bir resim çiziyor. Clooney, yaşını başını almasına rağmen büyümekten kaçan takım kaptanı Dudge rolünde. Profesyonel futbolun bir şaka olduğunu, kolej futbolunun saygı gördüğünü biliyor ama Dodge ve Duluth Bulldogs'daki kavgaya ve içkiye meraklı takım arkadaşları seyirci çekemiyorlar. Minnesota ve Chicago'dan geçen ama Carolina'da çekilen film, tarihin unutulmuş fakat renkli sayfalarıyla dolu. Dodge Bulldogs'u kurtarmaya çalışır ve sonradan dehşet verici bulsa da profesyonel futbolun yolunu açarken, Sports Illustrated yazarları Duncan Brantley ile Rick Reilly'nin senaryosu detayları güzel kullanıyor.

İşin içinde daha fırfırlı durumlar da var; romantizm söz konusu ve burada Clooney film tarihine güveniyor. Dodge, kolej yıldızı Carter "Kurşun" Rutherford'u (John Krasinski) Bulldogs'a katması için CC Frazier'ı (Jonathan Pryce) acele ettirirken, aynı aceleyle muhabir Lexie Littleton'ı (Renee Zellweger) da yatağına sürüklüyor. Sinefiller, Clooney ve Zellweger'in seksüel oyunlarında Howard Hawks'un His Girl Friday'inin havasını bulacaklar. Ve Lexie Kurşun'un bir I. Dünya Savaşı kahramanı olarak şöhretini karalamaya kalktığında, Preston Sturges'ın Hail the Conquering Hero'su akla geliyor. Bu anıştırmaların yeni kuşakla nereden bağlantı kuracağını Allah bilir. Ama Clooney tempoyu da, cazibeyi de yüksek tutuyor. O, Zellweger ve Krasinki Bull Durham'ın erotik üçgenine hoş biçimde yaklaşıyorlar. Ön sevişmenin sözel olması, Clooney'nin içindeki sinemacıyı kışkırtıyor. O ve Zellweger, bütün gece devam edebilir gibi tartışıyorlar. Tamam, senaryo yazarları diyalog konusunda henüz profesyonel ligde değiller. Dodge'un "Sadece hissettiğin kadın kadar gençsin" demesi, Philip Barry'nin The Philadelphia Story'sine pek de yaklaşmıyor. Lexie'nin onu, "Sen burada Duluth'dayken Algonquin ne kadar sessiz olmalı" diye terslemesi, senaristlerin sınırlarını bildiklerini gösteriyor.

Leatherheads, en iyi sahadayken ve Clooney'nin oyuncularının yüzlerine gösterdiği ilgi ortaya çıktığında işliyor. Keith Loneker ve Tommy Hinkley, bilhassa göze çarpıyorlar; Wayne Duvall, Peter Gerety ve Stephen Root da öyle. Ve Matt Bushell'i de unutmayalım. Bushell'in karakteri Curly, bir barda savaş marşı "Over There"i yorumlayışıyla, bize bu adamların her türlü savaşta bulunduklarını hatırlatıyor. Hikayenin zirve noktasını oluşturan ve yağmurda geçen - saha Michigan Gölü gibi görünüyor - maç, çok heyecan verici. Dodge'un, futbolu büyük bir ticarete dönüştürecek yeni kurallara karşı takımının isyanına liderlik ettiği ve Clooney'nin gerçek maharetini gösterdiği yer burası. Bize, maaşlı sporların ortadan kaldırdığı bir şeyi hatırlatıyor: Kalbimizle tanıyacağımız bir takım. Her zaman olduğu gibi, Clooney, eğlenceyi öldürecek güçlere karşı sistemin dışında duranlardan yana taraf oluyor. Leatherheads de o eğlenceden iyi bir cümbüş çıkarıyor.

sayı:24