Brett Gurewitz elinde bir CD tutuyor, geçen yıl çıkan New Maps of Hell'in geliştirilmiş sürümünbir kopyasını. Kutuyu açıyor ve gururla, konser DVD'sini, şarkı sözlerini, panoramik fotoğrafları, posterleri ve diğer güzel ekstraları gösteriyor. Albüm temmuz ayında piyasaya çıkacak. Bu, artık tek başına CD'nin parıltılı görüntüsünden etkilenmeyen yeni jenerasyon müzik dinleyicisini hedefleyen setlerin iyi bir örneği. Bad Religion, Los Angeles'lı, yaşını almış ve deneyimli punklardan oluşan bir grup ve Gurewitz, grubun kurucusu ve gitaristi. Kendisi aynı zamanda bir çok sanatçıyı etkilemiş bir indie plak şirketi olan, Rancid, Offspring, Pennywise ve bir çok başka grubun kariyerlerine başlamalarında yardımcı olmuş Epitaph Records'ın kurucusu. Bad Religion'ın vokalisti Greg Graffin'le oturup konuşurken Gurewitz'in kendine güveni tam. Gitarist, gittikçe düşen satışlara rağmen plak şirketinin hala güçlü olduğunu söylüyor.

New Maps of Hell'i yeniden mi piyasaya sürüyorsunuz?
Brett Gurewitz: Bu, hep denemek istediğim bir şeydi çünkü ekstra bir şeyler vermek istiyordum. Grubun tomarla albümü var, bu durumda her albümü özel kılmak giderek zorlaşıyor. Yanılmıyorsam bu 17. albümümüz. Gurur duyduğumuz bir albüm. "Haydi bu ilaveleri koyalım ve albümü tekrar yayınlayalım," dedik.

Greg Graffin: İnsanların artık CD almamaları konusunda şakalar yapmak ve dalga geçmek çok kolay. Oğlum 16 yaşında ve dürüst olmak gerekirse o da, arkadaşları da gerçekten bir eşyaya sahip olmayı seviyorlar. Ve bir şeyin bu kadar zengin bir içeriği varsa ağızlarının suyu akıyor. Belki plak şirketleri için bir ürünü incik boncuk eklemeden çıkarmak zaten daha zordur ama sonuç olarak güzel bir ürün.

Bu şekilde değiştirilmiş başka Bad Religion albümleri görmek isteyen hayranlarınız olabilir.
Gurewitz: Müziği artık çok farklı şekillerde bulabiliyorsunuz. Greg, oğlunun CD'leri sevdiğini söylese de bir çok çocuğun, bedava bile verseniz, CD istemediğini gördüm. Müziği seviyorlar ama sadece iPod'larına koymak istiyorlar. CD'le pek ilgili değiller. Bizim de bu noktada yaptığımız şu: "İşte burada CD ve burada da onunla birlikte alabileceğin güzel ve sanatsal materyal." Söz konusu olan sadece ucuz bir plastik parçası değil. Posterler var, tüm şarkı sözleri var, albümü ilk çıkardığımız zaman yedi tane kamerayla çekilen setin DVD'si var. Müzik endüstrisine neler oluyor tam olarak bilemiyorum ama albüm formatı ölüyor olabilir; belki de ölmüyordur da CD ölüyordur ve henüz onun yerine geçebilecek hiçbir şey de bulunmuyor.

Graffin: Bu konuda araştırma yapan yok. Kimse çocuklara sormamış, "Neyi tercih ederdiniz?" diye. Spekülasyonda bulunmak kolay ama albümü yapan siz değilseniz, albümün pazarlamasını yapan siz değilseniz, bilin bakalım ne oluyor. Albümler satılmıyor. Diğer yandan ücretsiz download edilebiliyorsa, çocuklar alıyor.

Garip bir şekilde bu durumdan endişe duymuyor gibisiniz.
Gurewitz: Zerre kadar endişe duymuyorum. Bence müzik endüstrisi yeni bir altın çağa girmek üzere. Bu harika bir şey. Plak şirketlerinin CD satmaya ihtiyaçları olduğunu düşünmüyorum. Büyük şirketlerin, bol miktarlarda satabilecekleri ucuz bir şeylere ihtiyaçları var. Benimki gibi küçük şirketler evrimleşerek, yetersiz gıdaya rağmen hayatta kalan müzik endüstrisi hamamböcekleri haline geldiler. Üstesinden geliriz. Tüm sistem çöktüğü zaman ayakta kalan bizler olacağız. Müzik tüketimi artıyor. Azalan, CD satışları. Albüm mağazaları kepek kapatıyor. Endişe etmiyorum çünkü büyük bir müzikseverim ve yeni türlerdeki, yeni sanatçılardaki, albümlerdeki, parçalardaki, konseptlerdeki, etkileşimlerdeki patlama o kadar muhteşem ki... Bir kaleydoskop gibi. Kendi kamyonumda Yaysayer'ı, Fuck Buttons'ı, Stantogold'u, Ozzy Osbourne'u ve Cool Kids'i dinleyebilirim ve yanımdaki ergen çocuklar tüm bunları çok cool buluyor. Gerçekleşecek olan, bir Rönesans.

Graffin: Hepimiz buna katılıyoruz. Brett teknolojiyi sever ama uçağa bindiği zaman açar, kitap okur. Seçtiği kitaplarda belli bir estetik var. Çocuklarımın CD'yle estetik bir bağı olduğunu söylemiyorum ama belki de çizimlerde, basılı olan sözlerde çocukların tercih ettiği manevi bir değer var.

Gurewitz: Virgin Records enteresan bir araştırma yaparak bir grup çocuğu inceledi. Onlara çeşitli şarkılar dinletip hangi parçayı daha çok sevdiklerini, hangi parçanın akılda daha rahat kaldığını sordular. Sonra da "Bize üç saatinizi ayırdığınız için teşekkür ederiz, ödül olarak yeni CD'lerimizden istediğinizi alabilirsiniz," dediklerinde çocuklar hiç birini almadı.

Graffin: Herhalde iyi şeyler değillerdi. O çocukların ilgisini çekecek hiç bir grup yoktu herhalde.

Bad Religion'ın hardcore hayranları albüme bir eser olarak sahip olmak istemiyor mu?
Gurewitz: Hardcore hayranlar istiyor. Çocuklar CD istemiyorlar abicim, mp3 istiyorlar. Biliyorum çünkü plak işindeyim. Bunun gruplar için kötüye alamet olduğunu düşünmüyorum. Bu çocuklar hala konserlere gelmeye devam edecekler. Hala grupla ilgili ürünler alacaklar. Kocaman albüm koleksiyonu olan çocuklar tanıyorum ve hiçbir albümün sahibi değiller; sadece, müzikle dolu sabit diskleri var. 16 yaşında çocuklar bunlar. Benim çocuğumun hiç CD'si yok, tek bir tane bile.


6 Haziran 2008

sayı:25