Santi White'ın varlıklı ailesi ve özel okul tecrübesinin onun eklektik müzik koleksiyonunda epey katkısı olabilir. Öyle ki kendileri studio 1 reggae'lerini anımsatan eski sound'larla, şişman basların bedeninizi exorcist misali işgal ettiği ağır şarkılara ve sindirimi kolay indie poplarına kadar gerçekten birkaç uç arasında gayet homojen ve içi rahat bir şekilde gezinebiliyor. Ashlee Simpson ve Lily Allen gibileri için şarkı yazmışlığı, şarkılarını çeşitli reklam filmlerine fon müziği olarak feda etmişliği bile var. Bu rahat karakteri ve açıklama yapmak zorunda hissetmeyen kaygısız duruşu onu beyaz aydınlar, sanatçılar, sokak kültürü vemüzisyenler gibi iç içe geçmiş kalabalıkların ortasında, New York'un uçuk kaçık ortamlarında akıllı bir yere konumlandırıyor gibi.

White'ın Santogold personası altında yaptığı bu ilk albümü, nefis prodüksiyonu ve pop art karmaşasınından nasiplerini ayrı ayrı alan şarkıları tek bir yaldızlı pakete sarmalamayı iyi becermiş gibi duran yapısıyla, ilginç bir yerde duruyor. Fazla düşünülmüş olmasına takılmanıza bile izin vermeyen tutarlılığıyla da bu dertten fazlasıyla muzdarip güncel pop müziğin içinde hemen dikkat çekiyor. Ticari duruşunun, müziğini ve hikayelerini gölgelemesine ancak bir yere kadar (çeşitli moda dergilerine poz vermek gibi) izin veren M.I.A'le olan benzeşmesi ise, paylaştıkları Switch ve Diplo gibi ortak prodüktörlerle birlikte, kız çocuğu sesi ve Santi'nin ragga ve rap'i birbirine bulaştırdığı anlarda doruğa çıkıyor. Santogold, post-punk, new wave, dance-hall urban pop/electro-rave gibi epey hip türler arasında zik zak çiziyor, buralardan en sevdiği parçaları alıp utanmadan birleştiriyor, gelişim (ve tabii ki total eğlence) adına hiçbir şeyden feragat etmeye gönüllü gözükmüyor.

Eğer kalbur üstü tabaka hızlı davranıp kendine ait addetmez ve dinleyiciyi korkutmazsa, hem onlar hem de yeraltı savaşçıları için de yılın en iyi pop albümü bu olabilir.

Haziran 2008

sayı:25