Güzel manzaralı bir apartman dairesi çok ucuz olduğu için kendi başına yaşamak isteyen Japon genç kızlarının ilgi odağı haline gelir. Fakat bütün kiracılar bir bir intihara kalkışır.

Belli başlı eğilimleri gözeten, hadi adını koyalım 'formülleri' uygulayan filmler, belki seyirciye bir azap vermiyor ama yönetmeni yaratıcı bir eylem alanı olan sinemanın doğasını inkar ediyor. Bu itibarla da film, üzerine kara bir leke olarak yapışıp kalıyor. Lanetli Ruhlar'ın Japon yönetmeni Ataru Oikawa artık üzerinde böyle bir lekeyle yaşamak zorunda. Uzakdoğu korku ve gerilim sinemasının mazhar olduğu ilginin şifrelerini çözdüğünü düşündüğümüz yönetmen, açıkçası tamamen bu şifreler üzerine inşa ettiği filmiyle, Uzakdoğu'dan gelen güçlü esintiyi de arkasına alarak rol çalmaya çalışıyor. Ama papaz her gün pilav yemez! Yemeye çalışsa bile bünye kabul etmez.

"Araf'taki ruhlar" klişesi üzerinden hareket eden Oikawa, bir apartman dairesine taşınan her kadının intihar etmesinin gizemiyle bizi germeye ya da korkutmaya çalışıyor. Aslında Japonya'da popüler olan Kei Oishi'nin bir romanından ödünç alınan hikayeyi izliyoruz. Ama bu hikayenin etkili bir tarafı yok açıkçası. Anlatım olarak da Uzakdoğu sinemasının dinginliğini tercih ediyor yönetmen.

Ama bu dinginliğe en az 10 yıldır alışık olduğumuz için o da artık bize çarpıcı gelmiyor. Hikayenin gidişatı daha filmin ilk yarısında çözülüyor ki, bunun için zeki olmaya bile gerek yok.

Bu tür filmlerin alt metin boyutu da ihmal edilmiyor tabii. Alttan alta anne-kız ilişkisi ve gençlerin 'dişil' baskılarla mücadelesi didikleniyor. "Japonya'da yeni kuşakların sorunları var" gibi bir durum tespiti yapılıyor. Eee, bunu zaten biliyorduk. Sağ olsun Oikawa da bu sorunların sebebi konusunda fikir verme zahmetinde bulunmuyor.


Haziran 2008 tarihli Empire Dergisi'nde yayınlanmıştır.

sayı:25