Gayet istikrarlı bir çizgide devam eden Hayko Cepkin'le, bakkaldan ekonomiye, Live Earth'ten benzine kadar her konuda söyleştik...
Melis Danişmend
2007 onun yılı oldu. İkinci albüm, izdihamı bol konserler, röportajlar, müzikal, sinema filmi. Gayet istikrarlı bir çizgide devam eden Hayko Cepkin'le bu yılın önemli olaylarını konuştuk
2005'te yaptığımız röportajdan sonra aklımdan tek bir cümle geçmişti: "Bu çocuk büyük olacak." İki yıl sonra, ikinci albümü Tanışma Bitti'yi yayınladığında geldiği noktayı ev işlerinde bize yardımcı olan Pakize sayesinde anladım. "Bir çocuk var," dedi. "Böyle kara kara, bir acayip. Televizyona çıkıp şarkı söylüyor. Çok korkuyorum ben ondan." Pakize'nin hisleri tartışılır elbette ama tartışılmayacak şey, Hayko Cepkin isminin (ya da cisminin) ona kadar ulaşmış olması. Bu bir tesadüf değil. Hayko, attığı her adımı önceden planlayan biri. Geleceği noktayı tüm detaylarıyla hesap etmiş. Bundan sonrası için de kafa yormaya devam ediyor.
Rolling Stone'un aralık sayısını hazırlarken, 2007 yılının en çok parlayan ismi konusunda herkes hemfikirdi. Hayko Cepkin, bu yılın en öne çıkan müzisyeni olmuştu. Yoğun konser programı sırasında kendisiyle bir araya geldik ve sene değerlendirmesi yaptık. Konserlerden girdik, Live Earth'ten çıktık...
2007 senin için nasıl bir yıl oldu? Standart.
Bunu, 2007'nin en çok parlayan ismi olarak sen mi söylüyorsun? Olması gerektiği gibi geçti benim için. Ne sürpriz oldu, ne de 'Allah ne yaptık biz?' gibi bir duruma düştüm.
Mutluluk mu diye soracaktım ben halbuki. Bu tarz şeylerden çok çabuk mutlu olan bir adam değilim. Daha çok yorgunluk ve konsantrasyon eksikliği getiriyor.
Bayağı da konsantre olmuş gibi gözüküyorsun. İşte hep onu korumaya çalışıyorum. Çok zorluyor ama. Kafayı dağıtıyor.
Nasıl bir konsantrasyon eksikliği bu? Mesela eskiden bir konu üzerinde tamamen odaklanmam gerekirken, şimdi altı konu üzerinde odaklanmam gerekiyor. Hepsine aynı özeni göstermeye çalışıyorum. Bu da acayip bir zihin yorgunluğu yaratıyor. Hala o konuda söz sahibi olup karar mercii olarak kendimi tutmaya çalışıyorum.
Kontrol manyaklığı da var işin içinde. Evet. Her şeyde son kararı vermek, yürüyeceğimiz stratejiyi belirlemek istiyorum.
Bu sene pek çok festivalin açılışını yaptın ya da çaldın. Nasıl bir yaz oldu senin için? Verdiğimiz bütün konserler full'dü. Hepsi seyirci açısından çok doyurucuydu. Festivallerin organizasyonları açısından da doyurucuydu. Hiç problem yaşamadık. Ama bazı festivaller var ki, onlara 'kırk fırın ekmek yemesi gereken festivaller' adını veriyoruz. Fazla festival göz çıkarır gibi bir durum var. Birçoğu birçoğuyla çakıştığı zaman organizasyon bazında zarar etmeler ortaya çıktı. Bu tamamen plansızlıkla alakalı bir şey. İlk albümden sonra verdiğin konserlerle ikinci albümden sonra verdiğin konserler arasında seyirci açısından ne gibi farklar gördün? Biz ilk albümde hiç 18 yaş altı konser yapmadık. Ya da sadece bir kere yaptık. Bu benim gene kendi kendime kurguladığım bir stratejiydi. O gençlerin biraz daha ne olduğumuzu, fikrimizin ne olduğunu öğrenip bizi takip etmesini istedim. Bir de merakın büyümesini istedim. İkinci albümle beraber 18 yaş altı konser yapmaya başladım. O biriktirdiğimiz seyirci şu anda feci şekilde katılım gösteriyor. 18 yaş altı, enerjisi yerinde olan gençlerin verdiği tepki tabii ki yaşını almış olgun insanlardan çok daha farklı oluyor. Onlar daha adrenalin istiyorlar, kudurmak istiyorlar, deşarj olmak istiyorlar. Bizim yapımız da onları deşarj edebilecek nitelikte. Bunun yanında tamamen teenage zihniyetine ve mantalitesine uygun bir müzik türü mi bu? Tavır olarak evet ama fikir olarak kesinlikle onlara hitap etmeyen bir müzik.
Ne manada söylüyorsun bunu? Çünkü müziklerde anlatılan hikayelerin hiçbirini henüz o insanlar yaşamadı.
Öyle mi? Yeni jenerasyonda neyin hangi yaşta yaşandığı pek belli olmuyor aslında. Biraz daha tüketici bir jenerasyon bu. Her şeye ulaşma şansları var ama genel olarak ulaştıkları şeyler hep sanal hikayeler üzerinden.
Sen kendi çocukluğuna göre ne gibi farklar görüyorsun? Ben onlara göre yaşlı bir adamım (gülüyor). Onun için biraz eski kafalıyız. Bir örnekten yola çıkarak söylersek, biz festival olmasını yıllarca bekledik, biri geldiği zaman da ne olursa olsun bir birikim sağlayalım da gidelim diyorduk. Şimdi gençlerin ellerinin altında bir sürü festival şansı var. Bu da beraberinde onlara başka bir rahatlık getiriyor. 'Ya ona gitmesek de olur,' diyorlar. Sonuçta dediğim gibi, müziğimle onları deşarj etmek istiyorum ama anlattığım şeyleri anlayarak deşarj olmalarını istiyorum.
İzleyici olarak baktığın zaman bu sene hangi konserleri beğendin? Marilyn Manson'ı seyrettim ama açıkçası bana göre kötü bir konserdi. Saman gibiydi. Cafcafası yoktu. Tek sevindiğim nokta, adamı dünya gözüyle gördüm. Manic Street Preachers'ı beğendim. Chris Cornell beklediğimden çok daha iyi bir performans gösterdi.
Bugüne dönelim (5 Kasım 2007). Bugün aslında çok kritik bir gün. Akşama doğru Erdoğan ve Bush görüşecek. 'Dost Amerika.' Terör olayları, şehitler, sınır ötesi operasyon ihtimali... Senin için parlak bir yıl oluyor, öte yanda bu olaylar. Ne hissediyorsun? Bendeki yarattığı hissiyat şu; yine Amerika'nın standart bir oyunu olarak görüyorum bunu. Politik kısımda o kadar çok hikaye var ki... Bazen duyduklarımıza inanıyoruz, bazen gördüklerimize inanamıyoruz, bazen gördüklerimize inanıyoruz, aslında gördüğümüz yalan oluyor. Herkes için sorunlu bir dönem başladı. Ben barış yanlısı ve birleştirici bir hukukun içerisinde olmak istiyorum. Eli silah tutan kimseyi görmek istemiyorum hayatım boyunca. Böyle bir zihniyete sahipken, sınırlar kalksın, hayat güzel olsun, herkes birbirini objektif olarak değerlendirebilsin diye yaşamaya çalışırken gün be gün dünyanın savaş hukuku içerisine girmiş olması ruhen hiç işime yaramıyor. Benim gibi düşünen çok insan olduğunu biliyorum.
Olan biteni ne kadar takip ediyorsun? Bayağı takip ediyorum. Bayağı da içindeyim aslında. Çünkü hem yaptığım müzik hem duruşum itibariyle bu konularla ilişkide olmam gerekiyor ki ona göre doğru yerlerde bulunabileyim. Hikayemi doğru anlatmam lazım. Bizim projemiz pozitif bir proje. Tavrı, duruşu, sahne performansı her ne kadar insanlarda önyargı oluşturabilecek gibi gözükse de hikayeler tamamen insani konuları anlatıyor. İnsani problemlerden bahsedip 'Bunun içinden çıkman için çalışman gerekiyor arkadaşım,' diyorum. Eğlence müziği kesinlikle yapmıyorum. Konserlerdeki insanlarla fikren, siyasi olarak aynı yerde olmasak bile diyaloğa girdiğimiz için bizim hakkımızdaki önyargıları -varsa- siliniyor. Bizim onlar hakkında bir önyargımız varsa da siliniyor. O adam bir insan. İnandığı noktalar bunlar ama sen onunla diyalog kurabiliyorsun. E o zaman ne kötülüğü var?
Hrant Dink'in öldürülmesinden sonra medyanın gözünde 'hemen röportaj yapılacak isimler' arasına girmen sana ne hissettirdi? Medyatik bir kıvama getirmek istendim belki. Daha çok deşifre edilmek istendim ama ben o röportajları kabul etmedim. Hepsini kabul etseydim, her yerde bununla ilgili röportajlar vermiş olsaydım başka olacaktı. Standart bir paparazzi gibi düşün. O sırada o trend oldu, böyle bir 'sorun'un trendi. 'Kiminle konuşabiliriz? Aa bu çocukla konuşabiliriz.' Ben böyle bir şeyin içinde bulunmak istemiyorum ki. Ben herhangi bir şeyin ajitasyonunda, herhangi bir konunun politik kısmında bulunmak istemiyorum. Ben Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde yaşayan, hayalleri olan, zihin yapısı müziğe yeterli olan bir adam olarak hayatıma bu şekilde devam etmek, hayallerime ulaşmak ve yaşımı alıp ölmek istiyorum.
"Politikada dönen her şey beni sinirlendirebiliyor," demişsin. Yalan bir dünya. Hayatta en çok nefret ettiğim şeyler, yalan ve zan altında bırakılmak. Dediğim gibi beni işin politik tarafıyla medyatik kısma çekmek pek başarılacak bir şey değil.
Senin kendi cemaatin içinde de muhalif bir yanın var. Aynen.
Belki onların hoşuna gitmeyecek düşüncelerin var. Evet. Ben herhangi bir konuya sübjektif yaklaşmıyorum. Olayın ne olduğunu öğrenmeye çalışıyorum. Sen de bana bir konu anlattığın zaman, o bana uymuyorsa senin düşüncene katılmak zorunda değilim. Aynı şekilde şu anda yasa tasarıları, soykırım hikayeleri, vs. Kendi cemaatimde milliyetçi tavrı olan insanların anlattığı şeylerin arkasında olmak zorunda değilim. Baktığım zaman onların söyledikleri bana ayrımcılık gibi geliyor ve bunun içerisinde bulunmak istemiyorum. Neden dersen, ben doğduğumdan beri burada yaşıyorum, anam da burada doğmuş, dedem de burada doğmuş, onun dedesinin dedesi de... Tamamen Türk vatandaşısın, köklü bir şekilde. Buranın doğudaki şehirlerinde doğmuş bir kökün var, taa Osmanlı'ya kadar dayanmış, dedemin dedesi Kurtuluş Savaşı'nda vefat etmiş. Onun için kendini burada çok farklı görmüyorsun. Kendi cemaatimdeki milliyetçi tavırlardan kendimi soyutlamış bulunuyorum.
Oy verdin mi? Verdim.
Seçim sonuçları seni şaşırttı mı? Neyse o oldu. Çok doğruydu bence.
Doğruluktan kastın? Çünkü başka yok. Kime verecektin? Bağımsız adaylar vardı, orada alternatifler vardı. Onun dışında parti olarak baktığın zaman AKP'yi alt edebilecek bir parti maalesef yoktu.
Muhalefete inanmıyorsun. Muhalefet diye bir şey yok. Onun için haritada gösterdikleri zaman sapsarı olması çok normal geldi bana. Büyük bir sürpriz olmadı. Muhalefet için sürpriz oldu. Eğer çok inandılarsa kendilerine. AKP iktidarı da elinden geldiğince ekonomik bir şeyler yapmaya çalışıyor. Gerçi piyasaya yansımış bir tarafı yok. Küçük esnaf zor durumda, vs. Ama daha sistemli çalıştıklarını söyleyebilirim. Daha sistemli çalıştıkları için kazandılar ve başardılar.
Ekonomiden anlıyor musun? Hayır.
Mesela ben CNBC-e'yi açıyorum sabah. Benim için Çince konuşan insanlar bir arada program yapıyor. Evet. TOFA, TÜFE, TÜF...
Ama izlemeye devam ediyorum. Hani öyle olur ya adam Almanya'ya gider, hiç Almanca bilmiyordur, dolup dolup üç ay sonunda patlar. Öyle olacağını umuyorum. Olmayacak. Boşuna seyretme (gülüyor). O çok başka bir dünya.
Peki dikkatini çekti mi, özellikle bu sene rock festivallerinde türbanlı sayısı arttı. Summer Rocks festivalinde Metallica cover'layan Malt'a eşlik eden pek çok türbanlı kız gördüm mesela. Evet ne güzel. Fikir özgürlüğü ortaya çıkıyor işte. Olması gereken bu. Ne yapacaksın? Senin konserine türbanlı gelince 'Hayır giremezsin,' mi diyeceksin? İstediği gibi takılabilir. Ama belirli bir sınırı da var. Kıyafet kanunları çerçevesinde de uyulması gereken bazı şeyler var çünkü burası Atatürk'ün cumhuriyeti. Oradan kopmamak gerekiyor. Oradan koparsak ayvayı yeriz.
Biraz televizyon dünyasından bahsedelim. Bu senenin patlama yapan yarışma türü ünlülerin içinde olduğu yarışmalardı. Seyrediyor musun bunları? Sıfır.
Gerçekten seyretmeyenlerden misin? Çünkü böyle sorunca herkes ya belgesel seyrediyor oluyor ya da haber programı. Evet evet (gülüyor). Ama gerçekten benim fiks seyrettiğim şeyler arasında haberler vardır. Dedeme dönüştüm.
Hangi kanalın haberleri? Yakalayabildiğim her kanalın. Genelde en baştaki haberleri seyrediyorum. Geri kalanlar zaten şu şunu cinnetledi, bu bunu bıçakladı... NTV'nin haberlerini seyrederim. Onun dışında ulusal kanalları takip ediyorum. Genelin de ne seyrettiğini görmek lazım. Onun dışında aynı şeyi söylemek durumundayım, belgeselleri seyrediyorum (gülüyor). Deli gibi. Genel kültürümü ona borçluyum. Bunun dışında kaçarı yok, paparazzi seyrediyorum ama yarışma programlarının hiçbirini seyretmiyorum. Çünkü ben onların yerine yerin dibine giriyorum. Bir bakıyorsun hiç olmayacak biri orada buz pateni yapıyor. Bize eğlence programı diye lanse ediliyor ama bir taraftan da baktığına 'kaybedenler kulübü' gibi bir şey. Kariyerindeki son nokta. Aklıma gelen bu. Böyle bir programa katılmış bir insanın daha sonra çok başarılı bir şey yapma ihtimali çok düşük. Yarışma programlarından çıkan kimse bir şey olmadı. Ünlülerden de bir yerlere gelen olmadı. Son oyununu oynuyor.
Senin katılma ihtimalin sıfır herhalde? Sıfır. Hayallerimin içerisinde böyle bir şey yok. Ben onlara katılmadan da istediğim yere ulaşabilirim. Çünkü kendime güveniyorum.
Bu sene Live Earth çok konuşuldu. İzleyebildin mi konserleri? Seyrettim.
Nasıl buldun? Yaa bilmiyorum.
Böyle konserler büyük ses getiriyor, ertesi gün de konu unutuluyor sanki değil mi? Bir fotoğraf vardı, Live Earth bittikten sonra yerlerin hali. Ortalığı bok götürüyor. O fotoğraf da çok anlatıcı mı değil mi bilmiyorum. Öyle bir kalabalık orada birikiyor. Herkesin elindeki materyali çöp tenekesine atma şansı yok. O fotoğraf da aslında saçmaydı. Live Earth bitti, yerlerde bardaklar falan. O kalabalık neresine sokacak o kadar çöpü?
BBC bir araştırma yapmış, Türk halkının yüzde 77'si küresel ısınmaya karşı yaşam biçimini değiştirmeye hazırmış. Pek inandırıcı gelmedi bana açıkçası. Sen bir şeyler yapıyor musun bireysel olarak? Kurşunsuz benzinli arabam vardı, sattım. Motor aldım, kurşunsuz benzin. Su konusunda çocukluktan kalma alışkanlık, musluğu açık bırakırsam içsel bir rahatsızlık oluyor. Obsesyon derecesinde babam dıngırdamıştı beynimize. Onun dışında elektrik, hepsi ekonomik ampul. Klima zaten kendi sağlığım açısından kullanmıyorum. Benim yapabileceklerim bu kadar ama ben bir kişiyim.
Yakınlarda MTV Avrupa Müzik Ödülleri verildi. Bu tip ödül törenleriyle Türkiye'dekiler arasında ne farklar var sence? Bana Türkiye'de biz hala şeyi oluşturamadık gibi geliyor... Egosuzluğu oluşturamadık. Müzik ödüllerine gidiyorsun, herkes böyle (kollarını kavuşturuyor). Rahat değiliz ki. Ego sorunumuz var. İlk beş açıklanıyor. Biri ödül alıyor, dördü orayı terk ediyor. Öyle öyle terk edince, salon boşalmış oluyor. Ödülü bu kadar mı önemsiyoruz? Ben kendimi hırslı olarak nitelendiririm ama o tarz bir hırsım yok. Sahneye hırsım var. Daha iyi olması gerekiyor, daha iyi çalınması gerekiyor, kapağı daha iyi yapacağız. Öyle hırslar. Benim gözümde ödül aldığın zaman medyatik egolara kendini ispatlamış oluyorsun. Yoksa ödül almış olmam benim kendime bir ispatım değil. Ben Altın Portakal'da film müziğinden ödül alamadım ama ödül almıştan daha çok ödül aldım.
Şubatta gösterime girecek bir filmde oynuyorsun. Adı Çocuk değil mi? Evet.
Nereden çıktı bu? Müzikalden sonra oldu. Film teklifleri, vs. vardı. Müzikaldeki performansımın beğenilmesiyle birlikte perçinlendi. Böyle bir sektör kapısı aralıktı, biraz daha açılmış oldu.
Nasıl bir film? Türkiye'de hiç çocuk filmi yapılmamış. Bu bir ilk. Fantastik bir çocuk filmi.
Senin rolün nedir? Ben İsfendiyar karakteriyim. Çocukların hayallerini bozmaya çalışan kötü adamım. Rolüm itibariyle devamlı renkli renkli kıyafetler giyiyor olmam çok hoşuma gitti. Bir televizyon patronuyum ben. Sessiz bir televizyon patronu. Hiç konuşmuyorum. Giydiği kıyafetle beraber, saçındaki renklere kadar bütün odayı kıyafetinin rengine büründüren. Sarı giyiyorsam sarı. Bayağı parıl parıl renkler var.
Oyunculuk deneyimin yoktu. Yoktu ama tiyatro geçmişimin faydası oldu.
Devam edecek misin oyunculuğa? Evet.
2007 yılının en beğendiğin filmi hangisiydi? Koku.
Beğendin mi onu? Kitabını okumuştum da, filmi o kadar iyi değil diye duydum. Ben bu cümleyi kullanıyorum arada.
Nasıl? Kitabı olmayan filmlere bile. Saçma sapan bir film diyelim ki, kitabı yok, seyretmemişim filmi, "A kitabı kadar iyi değil diyorlar." Çok klişe bir cümledir ya. (Gülüyor) Koku'nun müzikleri bomba. Ayrıca sanat yönetmenliği kısmı müthiş olmuş. Sanki veba kapacakmışsın gibi hissediyorsun. O sokakların pisliği, halkın sanki çürüyor olması. Makyaj, kıyafetler çok başarılıydı. Bir de Altın Portakal'da Aşk ve Şehvet'i izledim. Müthiş bir film.
Sinemaya gidiyor musun? Çok nadir.
Neden? Seyredemiyorum.
İnsanların yorum yapması mı seni rahatsız ediyor? Yok ilgi oluyor. Ünle ilişkin ne alemde? Mesela Şebnem Ferah'la röportaj yaptığımızda "Ün benim çok da sevmediğim bir şey," demişti. Aynen.
Hayran kelimesinden rahatsız olur musun? Evet. 'Ben senin fanınım.' Abooo. Ben tezahürattan da hoşlanmıyorum. 'Hayko Hayko Hayko...' Yapmayıııııııııın. Hiç hoşuma gitmiyor.
Neden? Utanıyor musun? Galiba. Bu iyi bir tanım olabilir. Utanıyorum. Konserde mesela parça arasında boşluk bırakmamaya çalışırım. O saniyelerde bile tezahürat duymak istemiyorum. Egom 'Alllaaaah' olmuyor. Onların bana onu yapması beni tatmin edip kendimi güçlü hissettirmiyor. Tam tersi, onu duyduğum zaman kendimi daha küçük hissediyorum. Ufalıyorum böyle.
Saklanmak gibi. Evet. Konserde durdururum mesela. 'Sağolun, sağolun tamam,' diye. Zaten onlar gelmişler, yeter. Mütevazılık falan değil. Gerçekten böyle.
İstiklal Caddesi'nde yürüyor musun eskisi gibi? (Hayır anlamında kafasını sallıyor.)
Bunun için üzülüyor musun? Bazen üzülüyorum. Hep söylüyorum, albümler çıkar, kişi karaktersiz değilse eğer, kendisi değişmez, çevresi değişir. Çevre değişikliği yüzünden zaten değişimler olmak zorunda kalıyor. Eskisi gibi bilmem ne metal barının içine çok fazla giremiyorsun. Ya da eskisi gibi herhangi bir barda genç bir grubu seyretmeye gidemiyorsun. Çünkü oraya gittiğin zaman o çocuklara çok büyük ayıp oluyor. Sen oraya gitmişsin, en önde seyrediyorsun. Yandakiler senin fotoğrafını çekmeye çalışıyor. Orada seyredilmesi gereken kişi sahnedeki adam. Telefonların flaşları yanıyor, bir şeyler bir şeyler oluyor. Sen orada dünyanın en büyük ayıbını yapıyorsun. O zaman da küçülüyorsun küçülüyorsun,'Abi ben siktir olur giderim,' diyorsun. O zaman da gitti diye ayıp oluyor belki. İki ucu boklu değnek. Böyle olunca oradaki sosyal ortamdan kopuyorsun. Orada dönen geyiklerden kopuyorsun. Ben Beyoğlu'nda dönen geyiklerden bir level geri kaldım mesela. Nasıl bir geyik dönüyor orada? Farkındasızlığa sürükleniyorsun. Saçma sapan kendini kapatıyorsun. Evde oturuyorsun. 'Bugün cumartesi, aman abi cumartesi dışarı mı çıkılır?' Eskiden cumartesi 'Kopacaz,' diye çıkıyorduk.
Giderek asosyal oluyorsun. Tabii. Zor ama bu böyle. Dışarı çıkmak istiyorsun kardeşim yaa, Allah Allah! O zaman neleri tercih etmeye başlıyorsun? Gidip pahalı bir yere oturuyorsun. Orada zaten egolar tavanlarda olduğu için en azından o konuda onların egolarından faydalanıyorsun. Kimse gelmiyor yanına.
Bu seni tüketen bir şey değil mi? Evde oturmayı sevmeyen bir adam olsaydım çok tükenirdim ama ev kültürüm çok yüksek. Evde oturmayı, oyun oynamayı, film seyretmeyi seviyorum. Muhabbet, sohbet varsa bara gidip sohbet etmeyi sevmem. Ama bir mekana gidip de 'Allah Allah' diye içip ondan sonra oradan sallanarak çıkmak güzel.
Artık onu yapamıyor musun? Hayır. Zaten çok yoğun konserler olduğu için sesimi korumak, sağlıklı yaşamak için de yapmıyorum.
Konserden önce ne yaparsın? Valla hazırlanmam bir saat sürüyor. Resmen hatundan beterim. Çocuklarla otururum genelde. Herkesin birer bardak içki hakkı vardır.
Sen mi koydun o kuralı? Evet. Herkes aklı başında işini yapsın, sonra isteyen istediği haltı yiyebilir. Çocuklarla konuşuruz. Genel olarak ağır geyik döner. Gün içinde nasıl bir psikolojideysek ona göre bir psikoloji belirleriz sahneye çıkarken. Mesela 'Abi bugün çok rahatız.' 'Bugün birbirimize dönüğüz.' 'Birbirimizle eğlenmek istiyoruz.' Bazen sahnede kimse kimseyle ilgilenmez. Bunları çıkarken konuşup belirleriz. Ondan sonra çocuklar sahneye çıkınca intro. O sırada ben tek kalıyorum. Biraz kafamı dinliyorum, vücudumu açıyorum. Beş dakika önce çocuklarla geyik yapmış olabiliriz ama introyla oranın içerisine, konuya girmem lazım. Sonra da sahneye çıkıyorum.
'Bakkal' tartışmalarıyla ilgili ne düşünüyorsun? Bakkaldan alışveriş yapıyorum.
ÜYE GİRİŞİ
Ayrıca...