Jim James geçenlerde kendisiyle yapılan bir röportajda (ve muhtemelen karizmasının bir numaralı kozu olan sakallarını sıvazlayarak) şöyle demiş: "İnsanlar şaşırdılar biraz, ama albümü daha çok dinledikçe bu şarkıların ilk dinlediklerinde sandıkları kadar değişik olmadığını fark edecekler. Dinledikçe o tuhaflık hissi kaybolacak." "Sakin olun, alışırsınız" demeye getiriyor sizin anlayacağınız. Peki Evil Urges grubun 2005'de yılın en iyilerinden biri olarak hemen her listede yer bulan albümü Z kadar iyi mi derseniz yanıtımız olumlu olmayacak maalesef, ama sakin olun, buna da alışırsınız. Yormayan gitarları ve James'in falsetto vokalleriyle güzel bir açılış yapan albüm ilk zirvesine 3. parçada, yani "Highly Suspicious"da ulaşıyor. Bu noktada neredeyse Prince'e öykünürcesine falsettoyu zorlayan James ile metal çağrışımlı gitarların kısa ama lezzetli unison yürüyüşünün harika bir sonuç verdiğini itiraf edelim. Ama hemen sonrasında tempo kaybeden albüm kan da kaybetmeye başlıyor sanki. Sonlara doğru toparlıyor gerçi, hatta "Touch Me I'm Going To Scream (Part 2)" albümün en iyilerinden biri, sabredebilirseniz. Sonrası minik bir şakadan ibaret zaten.

Temmuz 2008

sayı:26