T.Rex, Oasis ve bira diyetini mideye indirmiş pop bilginleri gibi tınlayan İskoçyalı üçlü, 2006 çıkışlı debut'ları Costello Music ile İngiltere listelerine bomba gibi düşmüştü. Here We Stand ise kendisinden önce gelen atasıyla övünüyor ama albümün glam ve brit-rock temelleri (burada biraz Clash ve Bowie var) sizde bu şarkıları daha önce dinlediğinize dair bulanık bir hissiyat yaratıyor. Yine de bu "Shameless" ve "Mistress Mabel" gibi akılda kalan nakaratlara kancayı takan parçaların, içten gelerek söylenen pub hitleri olmayacağı anlamına gelmez. Grup lideri Jon Fratelli kesinlike eğleniyormuş gibi tınlıyor ve çıtırtılı sesi ile sağda solda uyuya kalmak, çok fazla içmekle ilgili duygusal şarkılar söylüyor. "Acid-Jazz Singer"da ise hendekte yatarken bir kızla tanışmaktan bahsediyor. Jonny Boy'sa dile getirecek çok fazla cevhere sahip değil ama Liam Gallagher geleneğini -kahretsin ki, lehine kullanıyor: o bir rock yıldızı. Neil Diamond kıvamındaki "Look Out Sunshine"da küstahça bunu dile de getiriyor; "Ben alaycı boktan bir adamım / Değişmek için çok tembelim".

Temmuz 2008

sayı:26