Yaklaşık 1,5 aylık festivaller zincirinin sonuncusu olan Electronica Festival, geçtiğimiz hafta sonu, 11-12 Temmuz tarihlerinde gerçekleşti. Nerdeyse her hafta sonu bir festivalin olduğu bu dönem oldukça yorucuydu. Ekip olarak kendimizi bir orada, bir burada her türlü müziği dinlerken bulduk. Electronica Festival bütün bu festivaller içerisinde dans müziğine odaklanan tek etkinlik olduğundan benim için yeri ayrıydı. Sahne alan isimlerin önemi de cabası. Performansların kötü olduğunu söylemek mümkün değil ancak genel olarak ben ortada bir festival havası göremedim.
1997 senesindeki 1. Dance & Techno Festivali'nden beri onlarca organizasyonun içerisinde aktif olarak görev yapmış bir insan olarak benim gözlemim özellikle 2000'li yılların ortasından itibaren dans müziğiyle ilgili event'lerdeki büyünün bozulduğudur. Denebilir ki rakamlar öyle söylemiyor, insanlar hala yaz aylarındaki partilere gitmeye devam ediyor. Ancak bu türün takipçisi bir çok kimse için 90'ların sonu, 2000'lerin başlarındaki Parkorman ve Ada partileri, özlemle anılan nostaljik olaylar. Bunun bence iki önemli sebebi var. Birincisi, organizatörlerin mekan ve ambians olarak izleyiciye bir yenilik sunamamaları. Çalan insanlar değişse de yıllardır aynı yerlerde benzer sahneler önünde olmak artık insanları etkilemiyor. Event'leri birbirinden ayırmak sadece çalanlara kalmamalı. Electronica'yla aynı gün Hollanda'da yapılan Dance Valley için hazırlanmış sahnelere aşağıdaki linkten bakılırsa dediğim daha iyi anlaşılacak. İkincisi ve en önemlisi, yıllar içinde artık çekilmez boyuta gelen, müzikle uzaktan yakından ilgili olmayan ve gerçek dinleyici tarafından "apaçi"den "patırdak"a kadar bir sürü isim takılan insan güruhu. Bu tür event'lerdeki en önemli konu izleyicinin kendisini olabildiğince rahat hissetmesi ve kendini bırakarak dans etmesi, yanındaki insanları tanımasa bile iletişim kurması ve eğlenmesidir. Ancak bu insanlar bir tedirginlik yaratıyorsa, maalesef eğlenmek mümkün olmuyor. Bu sorun belki hep vardı ama 8 erkeğin çember yapıp ortasında "oynadığı" bir boyutta değildi. Başlıktaki soru editörümüz S'ye soruldu ve biz katılarak güldük ama düşününce neye güldük pek emin değilim.
Performanslara gelince... Bütün çalanlar arasında benim üç favorim var. Cuma akşamı Kruder&Dorfmeister canlı performansıyla bence çok iyiydi. Salon gibi düzenlenmiş sahne, iki canlı vokal ile tam bir ev partisi havası yarattılar. Tabi güvenliğin (aslında haklı olarak) bütün engellemelerine rağmen vokallerin sahneye çekmeyi başardığı hanım kızlarımız performansın tuzu biberi oldu. O zamana kadarki 30-45 dakikalık durağan sayılabilecek performanstan sonra hem seyirci hem de ikili bir anda coştu. Gerçek parti havası vokallerin de dediği gibi o zaman başladı. K&D sonrası ben David Gueatta'yı tercih ettim. Tercihimde de çok mutluyum çünkü ikinci favorim odur. Çadır biraz değil baya kalabalık olsa da Bay Gueatta İbiza'da verdiği özel partileri aratmayacak bir performans gösterdi. Beni hayal kırıklığına uğratan nedense çok garip bir şekilde çok tekdüze bir performans gösteren Felix da Housecat'di. Kendisi herhalde eski İstanbul performanslarından kötü etkilenmiş.
Cumartesi gecesi sahneye çıkan Trentemöller ise bence bütün festivalin en iyisiydi. Kendisi artı gitar ve davulla çalan Danimarkalı, bazılarının beklediği deli başlangıcı yapmadı. Ama derinden gelip tempoyu sürekli yükselterek canlı elektronica nasıl yapılır, seyirci nasıl ele geçirilir gösterdi. Eğer canlı çalmasaydı böyle olacağını zannetmiyorum. Performansı bittiğinde etrafımdaki ortak kanı kendisinin yanlış zamanda sahne almış olduğuydu. Biraz daha geç saatte sahneye çıksaydı verdiği tat çok daha fazla olacaktı. Gelecek sefere inşallah. Daha güzel huzurlu partilere...
ÜYE GİRİŞİ
Ayrıca...